Woensdag 14 mei, 15:30 uur. Dat vond ik een mooie tijd om m’n tas op de fiets te doen en langzaam het stuur richting thuis te draaien. Om kwart over 6 begonnen dus ik vond het wel welletjes voor die dag. En het zonnetje scheen zo uitnodigend voor een stukje fietsen. Het beloofde weer een lekker relaxed tochtje te worden. Mooi weer, mensen stralend door het zomerse weer, wat wil je nog meer?

Vijf minuten later reed ik vrolijk voorbij de portiersloge waarbij ik iemand me vriendelijk toe riep of ik tegenwoordig halve dagen werk. Ach ja, wist hij veel dat ik m’n uren er al op had zitten? Netjes goeie dag terug gewenst want de vrije donderdag speelde al door m’n hoofd. Dus na de poort uitgereden te zijn was ik al lekker op weg langs het kanaal richting het thuisfront aan het pedaleren. Windje uit de goede richting, zomers gekleed en lekker muziekje op de koptelefoon.

Halverwege de kanaalarm werd ik weer begroet door een groepje vriendelijk blazende ganzen. Schijnbaar stoorde ik ze tijdens hun dutje in de schaduw. Met gestrekte vleugels en wijd open gesperde bekken waren ze toch genegen om met flinke tegenzin blazend aan de kant te gaan. Netjes toch, dat ze mij ruimte gaven om tussen hun creatief gedeponeerde uitwerpselen op het fietspad te manoevreren. Het fietspad lijkt hier wel een vrolijk gekleurd abstract schilderij.

Het fietstochtje vorderde gestaag en ik draaide de Sasdijk op richting het durp. Alwaar een groepje scholieren op de fiets de weg over de hele breedte benutte. Waarschijnlijk waren ze zo vriendelijk om het wegdek uitgebreid te controleren op gevaarlijke situaties, om daar later melding van te maken. Tenminste daar hield ik het dan maar op, ondanks hun wat minder vrolijke reacties op het geluid van mijn fietsbel. Je moet het toch allemaal positief blijven bekijken. Toch? Niet dat ik me daar echt druk in maakte, met dat vrolijke zonnetje op m’n knar.

Ondertussen zat het windje al lekker in de rug (de meteorologische wind dan wel te verstaan) en reed ik vrolijk de Graafjansdijk op voor de laatste kilometers naar huis. Het ging allemaal lekker vlot. Ik zou er bijna bij gaan zingen! Op de Zwartenhoek kwam een politiewagen naast me rijden. Ik dacht nog, doet de nederlandse politie ook mee aan de week van de goedendag? We zitten tenslotte dicht bij Belgie. Maar nee, die week was al voorbij en oom agent was blijkbaar bezorgd om mijn veiligheid. Hij wees me vriendelijk op het feit dat de maximale snelheid van 30 km/uur ook voor fietsers van toepassing was. Op mijn vraag of de wettelijke correctie ook op fietsers van toepassing was werd met wat gegrom gereageerd. Nou vind ik zelf 32 tot 34 km /uur met meewind niet zo bijzonder hoor. En als de wind flink tegen zit komen ze tenslotte niet helpen duwen, dus waarom hierover zagen? Bij mijn opmerking of hij geen drugs toeristen naar checkpoint moest loodsen, zoals vaak te zien bij wegmisbruikers, zakte de kin van oompie agent flink naar beneden. Ach, hij zal het warm gehad hebben in de auto. Maar ja, had ook hij de fiets maar moeten pakken. En ook de laatste anderhalve kilometer werd vrolijk afgewerkt op de pedalen.

Wat kan zo’n zomers weertje net als de afgelopen periode toch verschillende zonnige tot licht bewolkte reacties opwekken bij mens en dier. Je hoeft het echt niet ver te zoeken om wat variatie in je leven te hebben. Het zou zomaar de moeite lonen om eens een video camera op m’n fiets te bevestigen. Want ook tijdens een zomers half uurtje kan een mens wat beleven.

Maar ondertussen hou ik mijn regenpak weer binnen handbereik en laat ik de meeste regen naast me neer vallen. We zitten nog maar in de tweede helft van mei, dus we kunnen nog wat zomer tegemoet zien dit jaar. En alleen dat vooruitzicht houdt me vrolijk. Ik blijf lachen, is het niet om mezelf, dan wel om het leven om me heen.